Tom McRae dook aan het begin van het millennium op in het kielzog van de pioniers van de zogenaamde New Acoustic Movement. Bands als Turin Brakes, I Am Kloot en natuurlijk The Kings Of Convenience (die met hun debuut Quiet Is The New Loud de New Acoustic beweging voorzagen van een statement), maakten ingetogen en volledig akoestische muziek die anders klonk dan de op dat moment gangbare muziek en flink werd gehyped door met name de Britse muziekpers. Ook Tom McRae werd al snel geschaard onder de New Acoustic Movement en dat legde hem in eerste instantie geen windeieren. McRae’s debuut uit 2000, de fantastische opvolger Just Like Blood uit 2003 (wat mij betreft Tom McRae’s beste plaat) en zijn derde cd All Maps Welcome uit 2005 kregen betrekkelijk veel aandacht en werden overladen met positieve recensies. Hoewel de muziek van Tom McRae steeds meer afstand nam van het “Quiet Is The New Loud” principe, slaagde Tom McRae er niet in om zich goed los te maken van de New Acoustic Movement, waardoor de aandacht voor zijn muziek als sneeuw voor de zon verdween toen de aandacht voor het een paar jaar eerder met zoveel bravoure binnengehaalde genre langzaam maar zeker wegebde. Het in 2007 verschenen (en overigens zeer teleurstellende) King Of Cards werd nauwelijks opgemerkt, waardoor de vijfde plaat van Tom McRae lange tijd op de plank bleef liggen. Inmiddels is The Alphabet Of Hurricanes gelukkig toch nog verschenen en blijkt dat Tom McRae zich goed heeft hersteld van de dip in zijn carrière. Waar McRae op King Of Cards voornamelijk bloedeloos en inspiratieloos klonk, is het vuur van zijn eerste drie platen op The Alphabet Of Hurricanes gelukkig weer helemaal teruggekeerd. Op The Alphabet Of Hurricanes keert Tom McRae terug naar het geluid van met name zijn eerste twee platen. De vijfde plaat van de Brit bevat een serie mooi geproduceerde en stemmig aangeklede popliedjes die ouderwets blijven hangen. Waar Tom McRae in het verleden nog wel eens verdronk in melancholie, klinkt The Alphabet Of Hurricanes redelijk opgewekt, al hoef je van Tom McRae nog steeds geen vrolijke meezingers te verwachten. The Alphabet Of Hurricanes kan worden omschreven als een ambachtelijke singer-songwriter plaat met vooral invloeden uit de folk. Tom McRae heeft hoorbaar aandacht besteed aan de arrangementen, de instrumentatie en de productie, maar is ook niet vergeten om flink wat gevoel in zijn muziek te leggen, waardoor The Alphabet Of Hurricanes de snaar raakt die zijn voorganger maar niet kon vinden. Ondanks een paar verrassende muzikale uitstapjes (richting blues, rock en wereldmuziek) is The Alphabet Of Hurricanes toch vooral een echte Tom McRae plaat zonder grote verrassingen. Iedereen die zijn eerste drie platen kent weet inmiddels wel dat dit geen verwijt is maar een groot compliment. Erwin Zijleman
Met haar opvallende debuut The Milk-Eyed Mender groeide Joanna Newsom een paar jaar geleden, toch wel enigszins verrassend, uit tot één van de vaandeldragers van de nieuwe folkies. The Milk-Eyed Mender citeerde nadrukkelijk uit de op dat moment populaire Appalachen folk, maar klonk totaal anders dan de muziek van haar soortgenoten. Op het samen met Steve Albini, Van Dyke Parks en Jim O’Rourke gemaakte en bij vlagen loodzware Ys (2006) deed Joanna Newsom nog altijd geen concessies en verbaasde ze opnieuw met nauwelijks te classificeren en dit keer opvallend rijk georkestreerde muziek, waarin haar betoverende harpspel en bijzondere (en zeker niet door iedereen gewaardeerde) stem nog altijd de belangrijkste ingrediënten waren. De afgelopen jaren was het betrekkelijk stil rond de Amerikaanse, maar met Have One On Me is Joanna Newsom weer helemaal terug. Have One On Me bestaat uit drie cd’s (!) en bevat in totaal ruim twee uur muziek. Het is muziek die, al is het maar vanwege de prominente rol voor de harp, onmiskenbaar het stempel van Joanna Newsom bevat, maar die tegelijkertijd flink afstand neemt van zijn twee voorgangers. Joanna Newsom heeft de afgelopen drie jaar kennelijk niet stil gezeten en vuurt nu in één keer drie jaar niet misselijke muzikale progressie op ons af. Op het Internet lees ik tot dusver vooral het advies om Have One On Me gedoseerd tot je te nemen, maar met die aanbeveling ben ik het niet eens. Have On One Me is wat mij betreft juist een plaat waarin je moet verdrinken. Een plaat die je net zo lang moet ondergaan tot je niet meer zonder kunt. Dat was bij The Milk-Eyed Mender en Ys niet altijd een makkelijke opgave en ook Have One On Me is zeker geen makkelijke plaat, al is de muziek van Joanna Newsom nog niet eerder zo toegankelijk geweest als op Have One On Me. Op Have One On Me bestrijkt Joanna Newsom een opvallend breed palet aan stijlen. Hieronder Appalachen folk, psych-folk, Britse folk, LA Canyon folk, maar ook jazz, rock en pure pop. Het is nog altijd muziek die nauwelijks is te vergelijken met de muziek van anderen, maar als ik een naam moet noemen is wat mij betreft alleen die van Kate Bush enigszins treffend. Vergeleken met haar vorige platen is Joanna Newsom op Have One On Me beter gaan zingen (al blijft haar stem er een die lang niet iedereen zal kunnen waarderen) en schrijft ze nu songs die nog altijd eigenzinnig zijn, maar die tegelijkertijd aansluiting moeten kunnen vinden bij een veel breder publiek. Waar je als luisteraar tot dusver altijd een buitenstaander bleef in de wereld van Joanna Newsom, sleurt Have One On Me je onmiddellijk Joanna Newsom’s wereld in, waarna de plaat eigenlijk pas begint met groeien. Op voorhand leek het uitbrengen van twee uur muziek me een extreme vorm van zelfoverschatting, maar inmiddels moet ik concluderen dat Joanna Newsom op Have One On Me 123 minuten en 57 seconden lang muziek maakt die er toe doet en die vooralsnog alleen maar beter wordt. Have One On Me is een ongelooflijk knappe en bijzondere plaat van een singer-songwriter die de afgelopen jaren al uitgeroeide tot cultheld, maar met deze plaat onmiddellijk moet worden toegevoegd aan het lijstje met de meest aansprekende muzikanten van het moment. Have On One Me heeft alles wat nodig is om uit te groeien tot een klassieker en is met afstand de beste plaat die tot dusver in 2010 is verschenen. Erwin Zijleman
Het is later dit jaar al weer 7 jaar geleden dat Johnny Cash overleed. Het een paar jaar na zijn dood verschenen American V: A Hundred Highways leek een prachtig slotakkoord van zijn samenwerking met producer Rick Rubin, maar omdat Rubin destijds al aangaf dat er nog het een en ander in het vat zat, kwam het deze maand verschenen American VI: Ain't No Grave niet helemaal als een verrassing. Het leek me op voorhand een riskante zet. De American Recordings serie bestond tot voor kort uit vijf unieke platen, die moeten worden gerekend tot de vele hoogtepunten binnen het bijzonder omvangrijke oeuvre van Johnny Cash. De eerste verhalen over het met restopnamen gevulde zesde waren ook niet erg positief, maar daar begrijp ik eerlijk gezegd niet zoveel van. Op American VI: Ain't No Grave gaan Cash en Rubin verder waar ze op American V: A Hundred Highways eindigden en vertolkt Johnny Cash wederom op prachtige en bijzonder indringende en bezielde wijze het werk van anderen. De opnamen op American VI: Ain't No Grave stammen uit dezelfde periode als die op zijn voorganger. Het was in de periode dat Johnny Cash onverwacht afscheid had moeten nemen van zijn vrouw June en zijn eigen einde voelde naderen (hij overleed uiteindelijk drie maanden na het voltooien van de opnamen). American VI: Ain't No Grave is een donker en stemmig album waarop religie en de dood een voorname rol spelen. De repertoirekeuze is zoals altijd afwisselend en varieert van een redelijk nieuwe track van Sheryll Crow (Redemption Day) tot werk van generatiegenoten en soortgenoten (als Kris Kristofferson), een stokoude traditional en zelfs Hawaïaanse volksmuziek. American VI: Ain't No Grave bevat vergeleken met zijn voorgangers wat minder tracks die bekend zijn bij een breed publiek en de beste track komt dit keer van de hand van Johnny Cash zelf (het nog niet eerder uitgebrachte I Corinthians 15:55). Toch is het een plaat die uitstekend past in de American Recordings serie. Johnny Cash vertolkt het werk van anderen nog altijd met hart en ziel en slaagt er keer op keer in om er zijn eigen songs van te maken. Net als op American V klinkt Cash op American VI verzwakt, maar op een of andere manier geeft dit de vocalen op deze plaat alleen maar extra lading en kracht. Net als zijn vijf voorgangers laat American VI: Ain't No Grave horen dat Johnny Cash tot vlak voor zijn dood muziek maakte die er toe deed, waarmee hij de matige platen die hij gedurende de jaren 70 en 80 maakte ruimschoots compenseerde. American VI: Ain't No Grave voegt door het uiterst sobere karakter en de zware thematiek bovendien wat toe aan de platen die eerder in de American Recordings serie verschenen. Valt er dan helemaal niets te klagen? Jawel, American VI: Ain't No Grave bevat maar net 30 minuten muziek. Het is gelukkig wel muziek van een niveau dat slechts aan weinig muzikanten is gegeven. American VI: Ain't No Grave doet Johnny Cash wederom recht en dat is geen geringe prestatie. Erwin Zijleman
Kaki (Katherine) King maakte in eerste instantie vooral naam als gitarist. Ze was de eerste vrouw die door Rolling Stone het predicaat “Guitar God” kreeg opgeplakt en werd de hemel in geprezen door flink wat collega’s die zelf ook een aardig riedeltje gitaar kunnen spelen. Sinds Kaki King haar stem ontdekte op haar derde plaat Until We Felt Red (2006) heeft ze echter ook aansluiting gevonden bij het legioen vrouwelijke singer-songwriters. Dat leverde naast het uitstekende Until We Felt Red ook het bijna even sterke Dreaming Of Revenge (2008) op. Inmiddels zijn we weer twee jaar verder en ligt de derde plaat van Kaki King nieuwe stijl in de winkel. Junior is net als zijn voorgangers een plaat met werkelijk briljant gitaarwerk, maar is veel meer dan dat. Op Junior staan de songs centraal en wordt het gitaarwerk gebruikt om deze songs naar een hoger plan te tillen. Het zijn songs waarin Kaki King meerdere, nogal uiteenlopende genres verkent. De rond zonder uitzondering fascinerende en bij vlagen bloedstollend mooie gitaarloopjes opgebouwde songs zijn soms behoorlijk experimenteel, maar neigen net zo makkelijk naar postrock, minimal music of progrock als naar folk, jazz, rock of pure (dream)pop. Vergeleken met haar vorige platen is Kaki King op Junior met meer overtuiging gaan zingen, waardoor haar muziek evenwichtiger is gaan klinken. Hier en daar neigt het wat naar het werk van Ani DiFranco, maar ook Juliana Hatfield is relevant vergelijkingsmateriaal, zeker wanneer Kaki King lekker dromerig zingt en dit contrasteert met lekker rauw gitaarwerk. Junior heeft, zeker vergeleken met zijn voorgangers, een lekker vol geluid waarin veel moois te ontdekken valt. Het is een plaat die niet altijd even makkelijk in het gehoor ligt, al verliest Kaki King de song met een kop en een staart op Junior gelukkig maar zelden uit het oog. Waar Kaki King op haar vorige twee platen duidelijk zocht naar een nieuw geluid, heeft ze dit op Junior gevonden. Het is een geluid waarin haar fenomenale gitaarwerk een plekje heeft gevonden, maar waarin Kaki King ook vele andere eieren kwijt kan. Het levert een veelzijdige en betoverende plaat van een bijzonder hoog niveau op, die laat horen dat de muziek van Kaki King niet langer alleen aan de fijnproevers besteed is. Erwin Zijleman
Naast het milieu is eten ook een hot issue tegenwoordig. Food Inc. is
voor de voedselindustrie ongeveer wat de film “An Inconvenient Truth”
was voor het milieu. Food, Inc. en An Inconvenient Truth lijken dan
ook wel op elkaar. Daar komt ook nog eens bij dat voor beide films
geldt dat de boodschap vele malen interessanter en belangrijker is dan
de vorm en de film zelf.
Food Inc. begint met prachtige beelden van zo’n typische Amerikaanse
mega-supermarkt. lange gangpaden met overvolle schappen welke vol
staan met torenhoog opgestapelde blikjes en pakken. Vriezers vol met
reusachtige stukken veel te rood. Wat een keus en wat een aanbod. In
Food, Inc. licht regisseur Robert Kenner een tip van de onsmakelijke
sluier van de voedselindustrie. Een industrie die in handen is van
slechts 5 machtige spelers die winst verkiezen boven welzijn van de
dieren, van de werknemers en van de consument. Kenner toont ook de
ongezonde relatie tussen de voedselindustrie en de overheid, die er
voor zorgt dat een hamburger slechts één dollar kost -vlees dat barst
van gesubsidieerde calorieën. Een kwalijke evolutie die obesitas en
diabetes in de hand werkt.
Food Inc is een horrordocu van de bovenste plank. Je bent wat je eet,
zo gaat het gezegde. Maar wéét je wel wat je eet?
schrijver/bron: Jeroen van Heukelom | toegevoegd op 10-02-2010
Van de makers van Babel, Being John Malkovich en Eternal Sunshine of the Spotless Mind, komt nu de film 44 Inch Chest. Colin komt na een dag hard werken op het punt waar hij zijn hele leven ziet instorten. Zijn vrouw is hem ontrouw geweest met een jonge Italiaanse man uit het locale restaurant. De ego van Colin staat op het punt van instorten. Zijn vrienden willen niet langer aan de zijlijn staan en ontvoeren de Italiaanse geliefde van Colin's vrouw. Old Man Peanet (gespeeld door een genial John Hurt) is de oervader van de vriendengroep. Meredith is stijlvol en stoer; een echte player, strak in het pak, maar met een een ego met een randje. Mal is een man die in de schaduwen leeft van de anderen en waarvan de ego elk moment kan exploderen. Door de Italiaan gevangen te houden, denken de vrienden dat Colin zijn mannelijkheid terug kan vinden door wraak te nemen. Maar als de situatie dan helemaal escaleert, heeft dit ook grote gevolgen voor deze eervolle vrienden.
schrijver/bron: Jeroen van Heukelom | toegevoegd op 10-02-2010
De regisseur van Genova zal voor velen niet direct op naam herkend
worden. Michael Winterbottom heeft toch redelijk veel meer dan bekende
films op zijn naam staan. Hij is de man achter de documentaire The
Road To Guantanamo en films als In This World en A Mighty Heart, 9
Songs en 24 Hour Party People. Winterbottom heeft een aparte manier
van filmen. Hij gebruikt liever een kleine handzame camera omdat je
hier een meer intieme sfeer mee kan weergeven. In zijn film Genova
resulteert dit regelmatig tot bijzonder mooie beelden in de nauwe
steegjes van Genua en natuurlijk voor het gevoel dat je meespeelt in
de film.
Het verhaal begint wanneer de moeder van Kelly en Mary tijdens een
autorit een onschuldig spelletje met haar kinderen speelt. Mary doet
tijdens het rijden haar handen voor de ogen van haar moeder Marianne.
Daardoor krijgen ze een ongeluk. De moeder overlijdt en laat haar
kinderen en man Joe in diepe rouw achter. Daarnaast heeft Mary, de
jongste dochter, een enorm schuldgevoel. Om hun leven een frisse
herstart te geven besluit Joe in te gaan op een voorstel van een oude
vriendin - om een jaar les te komen geven aan de universiteit van
Genua. Met z'n drieën trekken ze naar Italië, waar Joe gelijk aan de
slag kan. Kelly en Mary hebben echter nog vakantie en richten zich
voornamelijk op hun pianolessen. Althans; Mary vooral. Kelly krijgt al
snel veel aandacht van Italiaanse jongens en knijpt er regelmatig
tussenuit om haar seksualiteit te ontdekken.
schrijver/bron: Jeroen van Heukelom | toegevoegd op 10-02-2010
Het zal je maar gebeuren. Je begint een bandje en voor je het weet ben je bij het label Inside Out getekend! Het overkwam de Noorse band Aspera. Het 4tal uit Skien, Noorwegen, zijn niet alleen nieuwkomers maar ook bijzonder jonge muzikanten. Ze zijn allemaal uit de laatste 3 maanden van 1989 afkomstig. Net 20 dus. Ze begonnen tijdens hun 18e en 19e met de opnames van Riplles, hun debutplaat. Ze namen hun cd Zweden op met producer Jens Bogren, bekend van, inderdaad, Opeth, maar ook van Paradise Lost, Hammerfall en Symphony X. Die laatste noemen ze ook als een grote inspiratiebron en dat hoor je ook wel, net als Dream Theater trouwens. Kan me niet heugen dat zo’n jonge band zo volwassen klinkt, dan kan alleen maar wanneer het uit het noorden vandaan komt. Noren in Zweden, dat kan alleen maar resulteren in een welkome afwisseling van alle Black Metal die er de laatste jaren voornamelijk vandaan komt!
schrijver/bron: Jeroen van Heukelom | toegevoegd op 03-02-2010
Beach House, oftewel Alex Scally en Victoria Legrand, leverde tot dusver twee platen af die wat mij betreft mogen worden gerekend tot de hoogtepunten van het eerste decennium van deze eeuw. Zowel op Beach House uit 2006 als op Devotion uit 2008 maakte het tweetal wonderschone muziek, die opviel door de desolate sfeer, de prachtige instrumentatie, de betoverende arrangementen en het indringende stemgeluid van Victoria Legrand. De aardedonkere en fluisterzachte muziek van Beach House drong zich op de eerste twee platen van het tweetal maar langzaam op, maar wanneer deze platen je eenmaal te pakken hadden lieten ze je niet meer los. Teen Dream is de derde plaat van het duo uit Baltimore en het is toch wel een wat andere plaat geworden dan zijn twee voorgangers. Waar Beach House op haar eerste twee platen koos voor ingetogen en fluisterzachte muziek, is Teen Dream een behoorlijk uitbundige en veel voller klinkende plaat, die zich ook veel nadrukkelijker opdringt dan zijn voorgangers. Direct vanaf de eerste noten strooit Beach House met perfecte popliedjes, die zich met van alles maar tegelijkertijd ook met niets laten vergelijken. In muzikaal opzicht heeft het wel wat van Mercury Rev, maar dankzij de bezwerende vocalen van Victoria Legrand klinkt het toch weer zo anders dat je deze vergelijking weer onmiddellijk moet vergeten. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de veel gemaakte vergelijkingen met de muziek van The Velvet Underground, Mazzy Star en The Cocteau Twins, al is de stem van Victoria Legrand nog altijd te beschrijven als een mix van Nico, Hope Sandoval en Elizabeth Fraser. Omdat ook de momenteel opduikende regelmatig opduikende vergelijking met de muziek van Grizzly Bear niet lang stand houdt, moeten we het er maar op houden dat Beach House unieke muziek maakt. Het is muziek van een bijna onwerkelijke schoonheid en een bijna griezelige trefzekerheid. Muziek die misschien niet zo donker is als op de vorige platen van het tweetal, maar het blijft wat mij betreft muziek die vooral na zonsondergang goed tot zijn recht komt. Teen Dream bevat 10 songs en ze zijn allemaal even mooi. De instrumentatie is stemmig en gevarieerd, de arrangementen zijn avontuurlijk en veelzijdig, de melodieën aanstekelijk maar onvoorspelbaar. Er gebeurt van alles op Teen Dream, soms misschien zelfs wat teveel, maar vanwege de bijzondere zang van Victoria Legrand maakt de plaat toch een evenwichtige en ingetogen indruk. Beach House maakt op Teen Dream perfecte popmuziek die bij voorkeur buiten de gebaande paden treedt. Het is een zeldzame combinatie die maar zelden goed uitpakt, maar bij Beach House werkt het geweldig. Teen Dream is een plaat die je onmiddellijk zal weten te verleiden, maar het is ook nog eens een plaat die steeds weer nieuwe dingen laat horen (vooral wanneer je er met de koptelefoon naar luistert) en die maar blijft groeien. 2010 is pas een paar weken oud, maar met Teen Dream legt Beach House de lat direct op een bijna onwaarschijnlijke hoogte. Wat een bijzondere plaat. Wat een geweldige plaat. Erwin Zijleman
Onder het motto 'Wat goed is, komt snel' is de bekendheid van Tim Knol de afgelopen anderhalve maand als een komeet omhoog geschoten. De nog maar 20-jarige songwriter uit Hoorn levert dan ook met zijn titelloze debuutalbum gelijk een van de eerste juweeltjes van dit jaar af. Excelsior haalde dit nieuwe talent niet voor niets in haar gelederen en zorgde ervoor dat Tim met een aantal van de beste musici van Nederland kon werken om deze plaat te voltooien. Zo doen onder andere Anne Soldaat, Jacco de Greeuw (Johan) en Jeroen Kleijn (Spinvis, Johan, El Pino & The Volunteers) een duit in het zakje. Eerstgenoemde doet zelfs mee in de de liveband die rondom Tim is gevormd.
De cd start met het eenvoudige maar pakkende 'Clean Up', dat wordt opgevolgd door een van de hoogtepunten van de cd 'Sam'. Daar waar 'Clean Up' nog "gewoon" een lekker liedje is, overstijgt 'Sam' dat mede dankzij het prachtige arrangement waarin het is gegoten. Een andere opvallend mooie song is 'Sounds Familiar' waarin Tim zich van een heel breekbare kant laat horen. Ook het veelvuldig op de radio te horen 'Silverman Hotel' is een bijzonder volwassen nummer dat ook zo in het repertoire van Wilco had gepast. En eigenlijk kunnen we zo de hele cd met maar liefst 14 songs afgaan. Elk liedje klopt. Elke song is raak. En met zijn eigenzinnige stem kan hij zowel kwetsbaar zijn als strijdbaar en zo hoort dat ook in dit genre.
Het is duidelijk te horen waar Tim zijn inspiratie vandaan haalt. We herkennen de invloed van bands als het al eerder genoemde Wilco en The Thrills. Grote namen uit de jaren '60 en '70 zijn ook duidelijk aanwezig in de muziek van deze jonge songwriter. Mede door de goede arrangementen weet Tim toch zijn eigen geluid te creëren en tegelijk zijn een aantal van de songs nu al klassiekers in spé. Kortom je kunt er niet omheen. Dit is een droomdebuut. De lat is voor dit nieuwe muziekjaar direct hoog gelegd door een tot nu toe nog onbekende en bijzonder jonge songwriter. Knap!
Toch mag er ook nog wel een kleine kanttekening gemaakt worden. Op basis van deze cd moet je concluderen dat Tim een goede songwriter is en een grote belofte voor 2010. Hopelijk ook voor daarna. De hype Tim Knol is nog maar net begonnen en hopelijk weet hij er goed mee om te gaan en lukt het hem om ook na het komende (ongetwijfeld) hectische jaar een tweede plaat te maken die net zo goed is. Dan kunnen we hem wat ons betreft pas echt uitroepen tot de nieuwe kroonprins van de Nederlandse singer/songwriters.
schrijver/bron: MusicFrom.nl | toegevoegd op 31-01-2010
Letwel: dit is slechts een kleine selectie van het totale assortiment dat we
aanbieden.
Niet gevonden wat je zocht? probeer dan
eens uitgebreid
te zoeken.
