Geschreven door 'de Krenten uit de Pop' Het uit New York afkomstige The Drums maakte eind vorig jaar een bliksemstart met haar debuut EP Summertime!. Op deze EP combineerden de New Yorkers op knappe en aanstekelijke wijze zomerse Surf klanken met kille 80s new wave, 50s rock ’n roll en punky garagerock uit de 70s. Het leverde een geluid op dat was te typeren als een mix van The Ramones, The Cure, Dick Dale en Buddy Holly. Op het nu verschenen titelloze debuut van The Drums doet de band Summertime! nog eens dunnetjes over en voegt het bovendien nog het een en ander toe aan het geluid van de zo bewierookte EP. Ook bij beluistering van het volledige debuut van The Drums zal de ene na de andere naam opduiken. Alle hierboven genoemde namen zijn van de partij, maar ook de namen van The Beach Boys, The Smiths, Joy Division en The Strokes zijn nauwelijks te onderdrukken wanneer de muziek van The Drums uit de speakers knalt. Wanneer je zoekt naar vergelijkingsmateriaal van recentere datum, kom je onherroepelijk uit bij The Soft Pack; de band die wat mij betreft met haar titelloze debuut nog altijd één van de beste platen van 2010 heeft gemaakt. Ook The Drums maakt muziek waar de energie van af spat en waarin aanstekelijke songs elkaar in sneltreinvaart afwisselen. The Drums schrijft het soort popliedjes dat na één keer horen voorgoed in je hoofd zit, maar de band doet veel meer dan vermaken. Ondanks alle invloeden die hoorbaar zijn in het geluid van de band, klinkt de muziek van The Drums origineel en eigentijds. The Drums maakt muziek die is te omschrijven als surfpop, maar het is niet de surfpop die we kennen uit het verleden. Vrijwel alle songs op dit debuut klinken betrekkelijk eenvoudig, maar strooien zo nadrukkelijk met zonnige en vrijwel onweerstaanbare melodieën dat je wel van deze plaat moet houden. Natuurlijk valt er ook wel wat aan te merken op het titelloze debuut van The Drums. Zo zijn zeker niet alle songs even sterk als de inmiddels memorabele singles die de band inmiddels heeft afgeleverd en slaat na verloop van tijd de verveling heel voorzichtig toe, maar je bent dan al wel getrakteerd op een half uur popmuziek die de zon doet schijnen en het hart verwarmt. Of The Drums een blijvertje zijn durf ik niet te voorspellen, maar dit toch overwegend bijzonder memorabele debuut neemt niemand ze meer af. Erwin Zijleman >> Link naar recensie op de Blog van de Krenten uit de Pop
Geschreven door 'de Krenten uit de Pop' Glory Hope Mountain van de Canadese band The Acorn werd twee jaar geleden de hemel in geprezen door met name de Britse en de Amerikaanse muziekpers, die de plaat schaarden onder de klassiekers van het afgelopen decennium. De akoestische folk met een laagje Indiaanse volksmuziek uit Honduras klonk inderdaad bijzonder, maar op een of andere manier bleef de plaat bij mij toch niet echt hangen, zodat ik de klassiekerstatus wat teveel eer vond. Opvolger No Ghost moet het tot dusver doen met aanmerkelijk minder positieve reacties, maar persoonlijk vind ik dit een veel betere plaat. Waar Glory Hope Mountain wat mij betreft nogal gezapig en gekunsteld klonk, is No Ghost een stuk steviger en meer down to earth. De countryrock op de nieuwe plaat van de Canadezen schuurt af en toe dicht tegen het werk van Neil Young (al dan niet bijgestaan door Crazy Horse) aan, maar heeft, met name wanneer The Acorn bijzonder fraaie harmonieën van stal haalt, ook wel wat van Fleet Foxes. No Ghost is een stuk steviger dan zijn voorganger, maar kent ook een aantal zeer ingetogen momenten. De afwisseling tussen de ingetogen akoestische songs en de wat uitbundigere elektrische songs geeft No Ghost de dynamiek die zijn voorganger wat mij betreft ontbeerde. Op No Ghost maakt The Acorn tijdloze muziek met vooral invloeden uit de country, folk, rock en psychedelica. Het is muziek die de afgelopen jaren wel vaker is gemaakt, maar op een of andere manier slaagt The Acorn er in om zich te onderscheiden van de meeste concurrenten. No Ghost ademt de sfeer van het Canadese platteland, maar klinkt avontuurlijk dan de meeste andere plattelandsmuziek. No Ghost klinkt door het vrijwel ontbreken van muzikale invloeden uit Midden-Amerika weliswaar anders dan zijn voorganger, maar heeft, bijvoorbeeld door het op subtiele wijze inzetten van elektronica, ook de ongrijpbare en avontuurlijke momenten die Glory Hope Mountain typeerden. No Ghost is een plaat die niet direct een onuitwisbare indruk zal weten te maken, maar is een plaat die de tijd moet krijgen om te groeien. Wanneer je The Acorn deze tijd geeft zul je merken dat steeds meer songs op No Ghost je weten te pakken. De ene keer door de prachtige zang van Rolf Klausner, de andere keer door het rustgevende akoestische getokkel, de volgende keer juist door de scheurende gitaren of de eigenzinnige muzikale accenten. Met No Ghost maakt The Acorn de belofte van Glory Hope Mountain meer dan waar en heeft het wat mij betreft een plaat gemaakt waaraan de concurrentie in het genre een zware dobber zal hebben. Erwin Zijleman >> Link naar recensie op de Blog van de Krenten uit de Pop
Geschreven door 'de Krenten uit de Pop' Het uit Portland, Oregon, afkomstige Blitzen Trapper heeft zich de afgelopen jaren opgewerkt van een slechts in zeer kleine kring erkende cultband tot één van de smaakmakers in het genre dat opereert op het snijvlak van indie-rock en Americana. Dit resulteerde bijna twee jaar geleden in het prachtige Furr; een plaat waarop invloeden van nogal uiteenlopende bands als The Grateful Dead, The Byrds, The Beach Boys, The Band, Buffalo Springfield, Pavement, Pink Floyd, The Velvet Underground en Beck op fascinerende wijze aan elkaar werden gesmeed. Op haar vijfde plaat, het onlangs verschenen Destroyer Of The Void, voegt Blitzen Trapper nog wat invloeden toe aan haar al zo goed gevulde muzikale palet en schuift het op hetzelfde moment wat verder op in de richting van de Americana. Destroyer Of The Void bevat een aantal prachtige countryrock tracks, die herinneren aan de hoogtijdagen van Gram Parsons (inclusief zijn duetten met Emmylou Harris wanneer niemand minder dan Alela Diane opduikt voor een duet), maar ook voor bijna bombastische rock (die herinneringen ophaalt aan E.L.O), een gitzwarte murderballad (a la 16 Horsepower) of zonnige singer-songwriter pop (zoals Paul McCartney en Harry Nilsson die konden maken) ben je bij Blitzen Trapper aan het juiste adres. Ondanks de veelheid aan stijlen en invloeden is Destroyer Of The Void een consequent klinkende plaat. Blitzen Trapper keert op Destroyer Of The Void weliswaar een goed gevulde platenkast om, maar voorziet al haar songs ook van het eigentijdse geluid dat inmiddels kenmerkend is voor vrijwel alle muziek die vanuit Portland tot ons komt. De muziek van Blitzen Trapper heeft over het algemeen genomen een wat weemoedig karakter, maar toch is Destroyer Of The Void geen sombere plaat. Sterker nog, Destroyer Of The Void is een plaat om heel vrolijk van te worden. Blitzen Trapper put op haar vijfde plaat op bijzonder fraaie wijze uit het verleden, maar weet ook te verrassen met fris klinkende muziek die met minstens één been in het heden staat. Destroyer Of The Void is een plaat vol scheurende gitaren, stemmige strijkers, emotievolle vocalen en songs om te koesteren. Blitzen Trapper heeft een plaat gemaakt waarop muzikaal vakmanschap en respect voor de grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek hand in hand gaan met avontuur en veelzijdigheid. Destroyer Of The Void is een plaat die wel eens uit kan gaan groeien tot één van de sensaties van het jaar, net zoals dat labelgenoten Fleet Foxes twee jaar geleden lukte. Het is een plaat die je al jaren lijkt te kennen, maar het is ook een plaat die je van de eerste tot de laatste seconde blijft verrassen. Blitzen Trapper maakte tot dusver een aantal hele aardige platen, maar Destroyer Of The Void is als je het mij vraagt een onbetwist meesterwerk. Erwin Zijleman >> Link naar recensie op de Blog van de Krenten uit de Pop
Heerlijke stevige popmuziek. Wederom muziek met ballen uit Italie. Deze dame weet met haar stem de mens wel wakker te krijgen. Ze heeft een echte heldere stem die deze cd met gemak op de kaart kan brengen. Ik benoem het pop/rock muziek. Een paar nummers met gewone lekkere pop maar de rest lekkere pittige pop/rock, maar niet overdreven rock hoor.
Johnny de Rijke
01. Fiaba
02. Codice Di Autodifesa
03. Rosso Viola
04. Scusa
05. Quanto Tempo Ancora
06. Ciao
07. La Mia Corsa Senza Te
08. Da Oggi In Poi
09. Aspettiamo Qualcuno
10. Africa
11. Ancora Ci Credo
12. Mud
13. Sorry
schrijver/bron: johnny67 | toegevoegd op 12-06-2010
Ik heb al een recensie geschreven maar voor hen die twijfelen, kijk op youtube naar wat clips. Emotie, plezier, fun en kippenvel.
Het is voor een goed doel.
Johnny De Rijke
http://www.youtube.com/watch?v=4eM3aaJ3JV4
schrijver/bron: johnny67 | toegevoegd op 23-06-2010
Geschreven door 'de Krenten uit de Pop' Sarah Blasko dook een jaar of vijf geleden voor het eerst op en werd door haar platenmaatschappij direct stevig gepromoot als ster in wording. Met haar debuut The Overture & The Underscore viel de Australische echter tussen wal en schip. De prima popsongs op Sarah Blasko’s debuut werden voorkocht als zoete kauwgomballen, maar het bleken toverballen met een wat vreemde smaak, maar uiteindelijk de prachtigste kleuren. Door verkeerde marketing brak Sarah Blasko niet door bij het grote publiek en bleef ze bij de serieuze muziekliefhebbers onbekend, hetgeen pas echt spijtig werd toen in 2006 haar tweede plaat What The Sea Wants, The Sea Will Have verscheen. Waar Sarah Blasko op haar debuut nog redelijk toegankelijke gitaarpop maakte, koos ze op haar tweede plaat voor donkere en nogal zwaar georkestreerde muziek die zo uit de koker van Fiona Apple had kunnen komen. What The Sea Wants, The Sea Will Have bleek een prachtige plaat, die helaas vrijwel onopgemerkt bleef. Na een stilte van drie jaar probeerde Sarah Blasko het vorig jaar opnieuw met As Day Follows Night; een plaat die pas onlangs in Nederland werd uitgebracht. Ook met As Day Follows Night laat Sarah Blasko weer horen dat ze over enorm veel talent beschikt, maar dat ze niet over de juiste competenties beschikt om uit te groeien tot de nieuwe Queen Of Pop. Ook As Day Follows Night bevat immers vooral songs die je wat vaker moet horen voor je ze op de juiste waarde kunt schatten en het zijn bovendien songs waarin de hitpotentie vrijwel ontbreekt. As Day Follows Night klinkt weer wat anders dan zijn twee voorgangers. Waar op de vorige twee platen van Sarah Blasko respectievelijk gitaren en strijkers domineerden, staat op As Day Follows Night de piano centraal. Ook op haar nieuwe plaat heeft de muziek van Sarah Blasko weer raakvlakken met de muziek van Fiona Apple, al kiest Blasko over het algemeen voor wat zonnigere klanken en bestrijkt ze meer stijlen dan de altijd zwaarmoedige Fiona Apple. Vergeleken met haar vorige twee platen is As Day Follows Night een betrekkelijk sobere en ingetogen plaat, waarop de voorzichtige flirts met beats en elektronica van haar vorige twee platen volledig zijn verdwenen. Sarah Blasko is op haar derde plaat vooral een puur en oprecht klinkende singer-songwriter en dat blijkt een rol die uitstekend bij haar past. Met de subtiele songs op As Day Follows Night kan Sarah Blasko de doorbraak naar het grote publiek waarschijnlijk definitief vergeten, maar op basis van deze fraaie plaat moeten liefhebbers van de betere vrouwelijke singer-songwriters haar toch definitief in de armen gaan sluiten. Erwin Zijleman >> Link naar recensie op de Blog van de Krenten uit de Pop
Geschreven door 'de Krenten uit de Pop' De zomer van 2010 had wat mij betreft niet mooier kunnen beginnen, want uitgerekend op de eerste officiële zomerdag van het jaar kreeg ik de nieuwe cd van Stars in handen. De Canadese band heeft met Nightsongs (2001), Heart (2003), Set Yourself On Fire (2005) en In Our Bedroom, After The War (2007) inmiddels vier platen op haar naam staan die ik schaar onder de krenten uit de pop en ook de band’s vijfde plaat The Five Ghosts is er weer een die nadrukkelijk aanspraak maakt op dit predicaat. Waar Stars tot dusver kon rekenen op de onvoorwaardelijke steun van de critici, wordt The Five Ghosts tot dusver nogal gereserveerd ontvangen. Stars zou volgens de eerste berichten haar eigenwijsheid hebben afgeschud ten gunste van de pure pop en zou bovendien schaamteloos willen profiteren van het succes van de synthpop. Na herhaalde beluistering van de nieuwe Stars plaat moet ik toegeven dat de muziek van Stars op The Five Ghosts inderdaad wat lichtvoetiger is geworden en wat dichter tegen de pure pop aanschurkt. Bovendien valt niet te ontkennen dat synths aan terrein hebben gewonnen op de nieuwe plaat van de Canadezen en dat de hier en daar gesuggereerde raakvlakken met de muziek van onder andere La Roux en Ellie Goulding niet helemaal uit de lucht zijn gegrepen. Toch vind ik The Five Ghosts weer een typische Stars plaat. Stars maakt ook op haar nieuwe plaat weer honingzoete popliedjes met een donker randje. Het zijn popliedjes die vooral opvallen door de prachtige vocalen, die meestal in duo-vorm tot ons komen en waarbinnen de verleidelijke vocalen van Amy Millan een zeer belangrijke plaats innemen. Ondanks het feit dat Stars op The Five Ghosts kiest voor een net wat toegankelijker geluid, blijven de songs van de band wat mij betreft eigenwijs genoeg om in positieve zin op te kunnen vallen. Net als op haar vorige platen maakt Stars ook op The Five Ghosts weer popmuziek met een psychedelisch en duister randje. Het is muziek die afwisselend doet denken aan die van Belle & Sebastian, Saint Etienne, The Sundays, Metric en The Cardigans, maar tegelijkertijd toch duidelijk anders klinkt. The Five Ghosts is misschien de meest toegankelijke en de meest elektronische plaat van Stars, maar het gaat wat mij betreft veel te ver om de band maar direct te scharen onder de vaak wat eendimensionale synthpopzangeressen die momenteel de hitlijsten bevolken. Stars slaat op The Five Ghosts voorzichtig nieuwe wegen in, maar is in grote lijnen zichzelf gebleven. Hierdoor biedt ook de vijfde plaat van de band weer een selectie fraaie bitterzoete popsongs die de zomer van 2010 kleur en karakter kunnen geven. Laat je niet zomaar misleiden door de Pitchfork's van deze wereld. Je zou er zomaar een prima plaat door kunnen missen. Erwin Zijleman >> Link naar recensie op de Blog van de Krenten uit de Pop
Geschreven door 'de Krenten uit de Pop' Ariel Pink’s Haunted Graffiti maakt al ruim vijf jaar platen die in kleine kring de hemel in zijn geprezen, maar waarvan het grote publiek geen chocola kan maken. Ik heb het zelf ook een paar keer geprobeerd met de muziek van Ariel Pink en zijn band, maar raakte iedere keer het spoor bijster in de aan alle kanten rammelende en je steeds weer op het verkeerde been zettende muziek van de band uit Los Angeles. Ook Ariel Pink’s Haunted Graffiti eerste plaat op een groter label is zeker geen lichte kost, maar desondanks zou Before Today wel eens de doorbraakplaat van de Amerikanen kunnen zijn. Het valt niet mee om de muziek op Before Today goed te beschrijven. Net als op zijn vorige platen laat Ariel Pink’s Haunted Graffiti zich beïnvloeden door zo ongeveer alle popmuziek uit de jaren 70 en 80 en worden deze invloeden vervolgens overgoten met een jaren 60 sausje. Hoewel Before Today veel minder invloeden uit de lo-fi bevat dan zijn voorgangers, is ook de nieuwe plaat van Ariel Pink’s Haunted Graffiti een bij vlagen behoorlijk ongrijpbare plaat. De meeste songs op Before Today doen me vooral aan de kille elektronische new wave uit de jaren 80 denken, maar tegelijkertijd zijn veel van de songs van Ariel Pink’s Haunted Graffiti voorzien van een sausje dat bestaat uit evenveel delen 60s psychedelica als 70s rock. Bij beluistering van Before Today komen 1001 namen bij me op, maar ze blijven geen van allen lang hangen. Soms heeft het wat van Bowie, soms wat van Beck, soms wat van 10cc, soms wat van The Human League, soms wat van het Franse Phoenix, soms wat van XTC, maar het zijn geen van allen vergelijkingen die het langer dan een songs volhouden. Before Today is aan de ene kant een plaat met uiterst toegankelijke en licht psychedelische popmuziek, maar het is ook een plaat die lekker eigenwijs tegen de stroom opvaart en meer dan eens precies datgene doet wat je net niet had verwacht. Ik ben er nog steeds niet uit of ik dit nu een briljante plaat moet vinden of niet. Ik ben er nog steeds niet uit of Ariel Pink’s Haunted Graffiti meer doet dan het omkeren van een enorme bak met invloeden uit 30 jaar popmuziek of niet. Voorlopig ga ik me er ook niet druk om maken, want Before Today is momenteel één van de platen die de zomer van 2010 kleur geeft. Voor mij is dat even meer dan genoeg. Erwin Zijleman >> Link naar recensie op de Blog van de Krenten uit de Pop
'Alledaagse Waanzin' is alweer het derde soloproject van Sticks. Dit keer in samenwerking met Fakkelbrigade-producer A.R.T.. De titel is gebaseerd op de verhalenbundel 'Tales of Ordinary Madness' van Charles Bukowski en vertelt de verhalen over de alledaagse keuzes en gedachten van Sticks. Het album telt 19 tracks met gastbijdragen van Rico, Typhoon, Duvel en Zo Moeilijk. Oftewel, met gelijkgestemden uit de vriendenkring van Sticks.
Wat meteen opvalt aan dit album is dat Sticks zichzelf muzikaal uitdaagt en dat hij zijn eigen talenten naar een hoger level wil tillen. Zijn geluid en flow ontwikkelen zich steeds verder. Daarnaast zijn de teksten op dit album zeer eerlijk. Alle zekerheden en onzekerheden zijn erop te horen. De track 'Hersennevel' is opgedragen aan het vinden van een balans. Vervolgens gaat de track 'Blokkades' over een lange tijd waarin het minder goed ging met Sticks en 'Constructief' is weer de tegenhanger hiervan. De titel van het nummer zegt eigenlijk al genoeg. 'Tijgers En Draken' (de eerste officiële single) is een ware partybanger en 'Andere Fase' bevat een hele speelse flow. 'Minuten' gaat over groei en grenzen verleggen, 'Eeuwigheid' is opgedragen aan een overleden vriend en het nummer 'Voeten Vegen' heeft zang als melodie dat heel erg overeenkomt met het nummer 'Slangenleer' op het album 'Fakkelteit'. Zoek de verschillen tussen deze twee tracks.
De beats van A.R.T. (Ali Reza Tahoeni) zijn minder experimenteel dan op het eerste soloalbum van Sticks met Kubus ('Microphone Colossus', 2004) en op het tweede soloalbum ('Fakkelteit', 2007) met Delic. Het feit dat ieder album door een andere producer gemaakt is heeft volgens de rapper vooral te maken met het persoonlijke karakter van het album. Desalniettemin heeft A.R.T. degelijke, hiphopgeörienteerde en harde beats gemaakt waarop de talenten van Sticks nog beter tot uiting komen.
'Alledaagse Waanzin' is een goed uitgebalanceerd album, waarin het midden een duistere, grimmige sfeer bevat met nummers als 'Eeuwigheid' en 'Blokkades'. Sticks staat garant voor kwaliteit en aangezien hij een van de beste rappers van Nederland is, mag je dit ook verwachten. Op naar het volgende album! Wie wordt dan de centrale producer? De producer van Duvel? >> Link naar recensie op de site van MusicFrom.nl
schrijver/bron: MusicFrom.nl | toegevoegd op 20-06-2010
Het tweede solo-album van Skinnie ziet er fraai uit en is erg mooi vormgegeven. Nu maar hopen dat hij ook nog goed klinkt! Al bij de eerste klanken van album opener 'Sailing' weet je al dat het goed zit en wat voor vlees er in de kuip zit. Heerlijk kabbelend gaat dit nummer zijn weg en waan je je ergens op een prachtig meer. Skinnie neemt je mee in een zeilboot, de rust van het water doet je naar vakantie verlangen. Want... daar is Skinnie goed in: het schrijven van lekker in het gehoor liggende niets-aan-de-hand liedjes. Deze man heeft in het verleden voor zijn broer Mo'Jones ook een aantal songs geschreven. Met deze gelijknamige band heeft hij ook nog wat bescheiden radiohits gescoord en stond hij ook nog eens op North Sea Jazz en Pinkpop. 'One Add one' is geproduceerd door Michel van Schie, die ook de bas-, drum- en toetsenpartijen voor zijn rekening neemt. Van Schie heeft het album ook gemixt en gemasterd.
Dat Skinnie (in het dagelijks leven Ron van der Burgt) een verdienstelijk songwriter is dat hoeven we niet meer te vertellen. Met dit mini-album bevestigt hij dit wederom. Alle songs luisteren heerlijk weg en wanneer de cd na 7 tracks alweer afgelopen is, verlangt de luisteraar alleen maar naar meer. Deze plaat gaat na een aantal luisterbeurten ook goed onder je huid zitten. Het is een werkelijk genot om naar het gitaarspel van Martijn van Agt te luisteren en Skinnie heeft een lekker warm stemgeluid dat je bij vlagen aan Nick Drake doet denken. Al deze elementen bij elkaar zorgen voor het mooie volwassen geluid waarmee hij zichzelf duidelijk onderscheidt van de meeste van de singer/songwriters van vandaag de dag. >> Link naar recensie op de site van MusicFrom.nl
schrijver/bron: MusicFrom.nl | toegevoegd op 20-06-2010
Letwel: dit is slechts een kleine selectie van het totale assortiment dat we
aanbieden.
Niet gevonden wat je zocht? probeer dan
eens uitgebreid
te zoeken.
