eddy de clercq quartet - sea, sex and sun (bossa 2
04
tom barman & guy van nueten - le poinconneur des l
05
yaso - requiem pour un con
06
leine - ford mustang
07
liquid spirits - couleur cafe
08
marine boreale - une chose entre autres
09
zeker weten - hoe moet dat nu?
10
monsieur dubois - pauvre lola
11
saule - la chanson de prevert
12
sioen - initials bb
13
the spinshots - qui est "in", qui est "out"
14
benjamin herman - danger! cannabis!
15
lilli mono - comment te dire adieu (barbarella mix
16
janne schra - les amours perdues
17
flux - jane b
18
west hell 5 - je t'aime... mon non plus
Recensie:
Een drankorgel dat drie pakjes sigaretten per dag wegpafte. Die obsceniteiten naar wereldsterren schreeuwde en minderjarige meisjes over lollies met anijsvulling liet zingen. Die een roman schreef over een man die giftige scheten laat en het meest schandalige hijgnummer aller tijden opnam, waar zelfs het Vaticaan schande van sprak. Verdient zo iemand nu een eerbetoon?
Natuurlijk, want hij is Serge Gainsbourg (1928-1991). Eén van Europa’s meest invloedrijke songschrijvers, samen met de B’s van Abba. Een man met een schat aan schitterende liedjes vol dubbele bodems en zelfverzonnen woorden, die hij zelf zong, maar vaker nog schonk aan de prachtigste vrouwen.
Alleen, weten we dat wel in Nederland en België? Ja, Je t’aime…moi non plus hijgen we allemaal mee. Het is niet voor niks een van de langst genoteerde hitsingles in Nederland – net onder Dromen zijn bedrog van Marco Borsato. Na zijn overlijden schreef de Londense Times in haar obituary: de schandaaltjes rond Gainsbourg zullen beter worden herinnerd dan zijn belang voor de popmuziek. Nu zijn die schandaaltjes, zoals het hilarische tv-moment met Whitney Houston, of de jonge en onschuldige France Gall die Les Sucettes zingt, wel om te smullen natuurlijk. Maar ze leiden inderdaad af van de muzikale erfenis.
Achttien bands en artiesten uit België en Nederland vinden net als ik dat Serge’s prachtige liedjes nog altijd de zeer de moeite waard zijn. Zij hebben ze vermomd als soulstomper, als pianoballade, als swingende rumba en als dampende dub. Wat je er ook mee uithaalt, de nummers blijven geweldig. Zo wordt nog maar eens onderstreept hoezeer Serge’s werk muzikanten kan blijven inspireren. Ze halen het beste uit zichzelf.
Eigenlijk wordt het werk van Serge elke dag nog gevierd. Er gaat haast geen maand voorbij of er wordt wel een nieuwe cover opgenomen. Door actrice Victoria Abril, door de jonge Franse held Julien Doré, door Michael Stipe van R.E.M., door Carla Bruni. Fragmenten van zijn werk waaien door liedjes van Beck, van Portishead, van De La Soul, van Sharleen Spiteri. Zelfs André van Duin nam ooit een liedje op van Serge (de tune van de theatershow Pretmachine. Nee, echt!)
Serge was een getormenteerd genie. Verlegen, met een giftige tong. Lelijk, maar toch aantrekkelijk voor mooie vrouwen als Brigitte Bardot en Jane Birkin. Een woordkunstenaar, die wereldberoemd werd met een nummer waarin vooral werd gehijgd. Een man die continu op zoek was naar erkenning en bevestiging, en overleed in zijn slaap, alleen in zijn appartement. Een fascinerende held, met een al even fascinerende output waar maar geen stof op wil neerdalen (behalve zijn films dan, gelukkig).
Charlotte Gainsbourg vertelde me ooit dat ze heel blij is dat haar vader nog altijd zo gewaardeerd wordt. Maar dat ze hem als dochter nog elke dag mist. Wij allen, als surrogaat-kinderen van Serge, wij missen hem ook. En dat vieren we. Brandt tenminste één Gitane, tijdens het luisteren. schrijver/bron van bovenstaande tekst: Guuzbourg | toegevoegd op 12-09-2009
